SZKOŁA PODSTAWOWA

Jak pracujemy w szkole O!Mega z dziećmi z klas 1-3 oraz 4-6

Dlaczego dzieci lubią szkołę O!Mega?

Uświadamiamy dzieciom ich własną moc sprawczą

W naszej szkole podstawowej wspieramy dzieci w codziennie dokonywanych odkryciach i umożliwiamy im praktyczne wykorzystanie nabywanych kompetencji. Aby inspirować do nowych poszukiwań, każdy tydzień nauki osnuwamy wokół jednego głównego tematu, który pozwala nam zorganizować niezwykły zestaw codziennych zajęć i eksperymentów. Każda z przygotowywanych przez kadrę szkolnych aktywności skupia się na konkretnych zjawiskach i doświadczeniach. W trakcie zajęć i eksperymentów pokazywany jest świat w stanie "niegotowym", zapraszającym dzieci do współtworzenia i uczestniczenia. Dzięki tej perspektywie pomagamy dzieciom naturalnie "katalogować" wiadomości, uświadamiamy im ich własną moc sprawczą oraz wyposażamy je w praktyczne umiejętności pozwalające im na rozumienie przyczyn poprzez własnoręczne powodowanie skutków. W ten sposób nie tylko naturalnie wprowadzamy i rozwijamy każdą z przewidzianych podstawą programową kompetencji, ale także wyrabiamy nawyk pojmowania wiedzy jako niekończącego się procesu analizowania zjawisk i poszukiwania odpowiedzi na prowokowane zjawiskami pytania.

Podział na grupy wiekowe w szkole O!Mega

Podział przebiega tam, gdzie wyznaczą go kompetencje i potrzeby dzieci, ich talenty, zainteresowania, pytania, kłopoty i pasje. Czasem wszyscy od lat 6 do 40 siedzą zasłuchani w opowieść 9-latka o jego rodzinnej Ukrainie, nierzadko trzecioklasista rozmawia po angielsku z licealistą, a wszyscy razem smażą tort naleśnikowy na urodziny koleżanki. Dlatego szkoła O!Mega trudno poddaje się podziałowi na szkołę podstawową, gimnazjum i liceum. Jest jednak kilka tematów, które umożliwiają charakteryzowanie pracy w grupach wiekowych.

6-9 lat

Podążanie za ciekawością

Małe dzieci nie mają czasu do stracenia: tyle jest do poznania, dotknięcia, zbadania, nazwania, przećwiczenia! Podążanie za ich ciekawością jest głównym narzędziem pracy w tej grupie wiekowej. Jeden nauczyciel - mentor ma pod opieką jedynie pięcioro dzieci. Może je dzięki temu poznać na wskroś, dowiedzieć się czego potrzebują, wspierać strategie radzenia sobie z emocjami, budować więzi między rówieśnikami. Każdego dnia w szkole odbywają się warsztaty i zajęcia, które korelują z podstawą programową dla klas 1-3, ale pozwalają na jej realizację poprzez tematy, które są ważne dla dzieci. Dla tych konkretnych dzieci, które w danym momencie tworzą szkolną społeczność.

W jednym momencie dzieją się różne rzeczy, dzieci więc wybierają w których zajęciach chcą uczestniczyć. Wybrać nie tylko można, ale też należy, ponieważ zależy nam na wolności „do” a nie wolności „od”. Czasem zdarza się, że ktoś przez miesiąc bardzo interesuje się matematyką, a w kolejnym miesiącu codziennie połyka jedną książkę. Wszyscy kończąc trzecią klasę posiadają kompetencje edukacyjne niezbędne do zmierzenia się z programem klasy czwartej. Skutkiem ubocznym swobodnych skoków rozwojowych jest to, że nasi uczniowie dodatkowo są świadomi swoich zasobów, lubią się uczyć, potrafią pracować samodzielnie i w grupie, mają już podstawowe umiejętności związane z samokształceniem.

Jak dzieci się uczą?

Najmłodsi uczniowie uczą się na co najmniej kilka sposobów:

  • realizując wspólnie i indywidualnie materiał zawarty w podręcznikach, które specjalnie dla nich wydaliśmy (1 klasa = jeden podręcznik)
  • biorąc udział w warsztatach i zajęciach, prowadzonych przez mentorów najmłodszej grupy oraz nauczycieli przedmiotowych, pracujących w szkole
  • bawiąc się ze sobą, realizując swoje pomysły na spędzanie czasu, projektując i prowadząc własne eksperymenty ze światem/na tkance świata, ucząc się od siebie nawzajem
  • wychodząc na basen, lodowisko, do kina, teatru, warsztaty organizowane w świecie kultury i sztuki
  • każdego dnia sprawdzają swoje umiejętności i zdobywają nowe na zajęciach na świeżym powietrzu (minimum 60 minut dziennie, wiosną i latem duuuużooo więcej)

Najmłodsi nie znają ławek, ocen, rankingów, czerwonych podkreśleń w zeszycie, reglamentowania czasu na ruch, zatłoczonej świetlicy szkolnej i nauczyciela, który ma pod opieką tak wiele dzieci, że trudno mu się skupiać na ich potrzebach. Natomiast wiedzą doskonale jak znaleźć DNA w kiwi, czym są prędkość i siła w fizyce, jaka to frajda samodzielnie czytać książki i komiksy, czym jest obniżka procentowa w ich ulubionym sklepie, do którego chodzą z całą grupą. To naprawdę działa!

10-12 lat

Praktyczne wykorzystanie kompetencji

Starsi uczniowie potrzebują wielu okazji do pokazywania swoich kompetencji. Z drugiej strony wymagają uważnego towarzyszenia i mądrego komentarza do rzeczywistości, z której kolorów coraz lepiej zdają sobie sprawę. Dlatego elementy mentoringu, coachingu wychowawczego, różnych form prowadzenia dyskusji przeplatają się w naszych metodach z konkretnymi działaniami. Bycie w działaniu jest naturalne i najbardziej rozwojowe. Gra, wyjście, poszukiwanie, odkrywanie, projektowanie i realizowanie to nasze główne metody pracy z grupą starszych uczniów szkoły podstawowej.

W jednym momencie dzieją się różne rzeczy, uczniowie wybierają więc w których zajęciach chcą uczestniczyć. Wybrać nie tylko można, ale też należy, ponieważ zależy nam na wolności „do” a nie wolności „od”. Czasem zdarza się, że ktoś przez miesiąc bardzo interesuje się astronomią, a w kolejnym miesiącu codziennie połyka jedną książkę o historii starożytnej. Wszyscy uczniowie kończąc szóstą klasę są przygotowani do wyzwań, z jakimi wiąże się przejście na poziom gimnazjalny. Potrafią samodzielnie organizować proces kształcenia, wiedzą jak dzielić zadania na mniejsze części, umieją planować i brać odpowiedzialność za swoje decyzje. Mają dużą wiedzę ogólną, są lepsi w praktyce niż w teorii, choć tę ostatnią szanują i znają.

Uczniowie klas 4-6 uczą się na co najmniej kilka sposobów:

  • realizując wspólnie i indywidualnie materiał zawarty w przewodnikach, które specjalnie dla nich wydaliśmy
  • biorąc udział w warsztatach i zajęciach, prowadzonych przez mentorów starszej grupy oraz nauczycieli przedmiotowych, pracujących w szkole
  • angażując się we wspólne projekty, gry, realizując własne pomysły na spędzanie czasu
  • wychodząc na basen, lodowisko, do kina, teatru, warsztaty organizowane w świecie kultury i sztuki (np. z design thinking)
  • każdego dnia sprawdzają swoje umiejętności i zdobywają nowe na zajęciach na świeżym powietrzu (minimum 60 minut dziennie, wiosną i latem duuuużooo więcej)
  • biorąc udział w dyskusjach o współczesnych zjawiskach społecznych, prowadzonych w języku angielskim
  • oglądając filmy po polsku i po angielsku
  • kręcąc własne filmy, ucząc się programowania i efektywnego poruszania w świecie multimediów

Nasi uczniowie nie znają ławek, klasówek, rankingów, odpytywania pod tablicą. Uczą się od siebie nawzajem, od mentorów, nauczycieli, trenerów, rodziców. Są przede wszystkim zorientowani na praktykę, choć znają wagę teorii przyswojonej ze zrozumieniem. Dostają wsparcie w radzeniu sobie z emocjami, śmiało mówią o swoich potrzebach na szkolnych zebraniach, pielęgnują naturalną ciekawość i kreatywność.

Zobacz, co mówią o nas rodzice

Danylo

Z naszej perspektywy Trampolina to coś więcej niż szkoła!

Pochodzimy z Ukrainy. Przyjeżdżając do Polski byliśmy pełni obaw o to jak nasz 8-letni syn poradzi sobie z adaptacją w nowym kraju, nowej szkole. Społeczność Trampoliny przyjęła nas z otwartymi ramionami - rozpoczęliśmy nowe życie bez stresu, barier, poczucia wyobcowania; czuliśmy wsparcie życzliwych, kompetentnych osób na każdym etapie oswajania się z nową rzeczywistością. Z naszej perspektywy Trampolina to coś więcej niż szkoła! Cieszymy się, że tu trafiliśmy!
Małgorzata

Tego szukaliśmy!

Moja najstarsza córeczka zapytana o to, co najbardziej podoba jej się w szkole, odpowiedziała, że Trampolina jest jak jedna wielka Rodzina. Zgadzamy się z nią całkowicie i z dumą i wielką radością budujemy społeczność z dziećmi, rodzicami i kadrą z Naszej szkoły. Tego szukaliśmy - ludzi, wśród których możemy się odnaleźć i których wsparcie czujemy cały czas. Dzięki Trampolinie mamy też więcej czasu dla naszej jednostki rodzinnej - nie tylko dlatego, że nie spędzamy czasu na odrabianiu zadań domowych, ale przede wszystkim dzięki temu, że tak wiele nas łączy z naszymi dziećmi.